Hans Op de Beeck: een universum in grijstinten
Lou Geluyckens
Het gebeurt wel eens dat je een tentoonstelling binnenloopt en je een uur of twee weg bent van de wereld door wat je om je heen ziet. Maar toen ik de expo “Nachtreis” van Hans Op de Beeck binnenstapte, werd ik bruusk uit de realiteit gerukt. Al bij mijn eerste stappen in de verduisterde zalen van het KMSKA voelde ik me als een overlevende die na de ontploffing van een atoombom verdwaasd tussen de ruïnes dwaalt. Met dat grote verschil dat in de wereld van Hans Op de Beeck niets was weggevaagd en alles volledig intact was gebleven. Het leven had opgehouden te bestaan, maar niets was vernietigd. Alsof de aarde door de inslag van een kosmische straal tot stilstand was gekomen en al het leven versteend was. Er brandde nog licht in de woningen – alsof het leven er daarnet nog zijn gewone gangetje ging – maar er was geen beweging meer waar te nemen. Zelfs het water lag er rimpelloos bij.
Met groeiende verwondering liep ik door de decors, schuifelend langs verstilde personages. Soms levensgroot, soms in miniatuur, maar allemaal bedolven onder een laag grijs stof, als stille getuige van de kosmische inslag.
Aan het einde van de tentoonstelling kon ik in een aparte projectieruimte Op de Beecks kunstfilm Staging Silence (3) bewonderen – een film uit 2019 waarin twee paar anonieme handen allerlei interieurs en landschappen creëerden op een filmset van slechts enkele vierkante meter, een poëtische verbeelding van hoe de mens – zowel via architectuur als in zijn omgang met de natuur – de open ruimte naar zijn hand zet.
Nooit eerder was ik zo betoverd door het werk van één enkele kunstenaar. Grote klasse.
Instagram: @kmska_museum – Facebook: @KMSKA – LinkedIn: @Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen
